Seni Yok Sayanı Sen de Yok Say.

“Seni yok sayanı sen de ölmüş say. Kimse vazgeçilmez değildir.”

Bu söz ilk bakışta sert gelebilir. Ancak biraz düşünüldüğünde, aslında bir öfkenin değil, özsaygının ifadesidir.

İnsan, kendisini sürekli yok sayan, emeğini görmezden gelen, varlığını önemsemeyen insanların peşinden koşmamalıdır. Çünkü bir ilişkinin, bir dostluğun, bir iş ortaklığının ya da herhangi bir bağın ayakta kalabilmesi için karşılıklı değer ve saygı gerekir.

Görmezden gelinmek de bir cevaptır

Bazen insanlar konuşmaz ama davranışlarıyla çok şey anlatır.

Aramıyorsa, sormuyorsa, zor zamanınızda yanınızda değilse, başarılarınızı görmezden geliyor ve yalnızca işi düştüğünde sizi hatırlıyorsa aslında size bir mesaj veriyordur.

Bu mesajı anlamak için daha fazla çaba göstermeye gerek yoktur.

Çünkü insanın kendisini sürekli anlatmak zorunda kaldığı yerde samimiyet, sürekli değerini kanıtlamak zorunda kaldığı yerde ise gerçek bir bağdan söz etmek zordur.

Sizi yok sayanın peşinden koşmak, kendi değerinizi sorgulamak anlamına gelir.

Oysa herkesin hayatında bir sınır çizmesi gerekir.

Kimse vazgeçilmez değildir

Hayatın en büyük yanılgılarından biri, bazı insanları gözümüzde gereğinden fazla büyütmektir.

“Onsuz yapamam.”

“Bir gün mutlaka geri döner.”

“Beni kaybetmek istemez.”

“Benim değerimi er ya da geç anlar.”

Bazen bu düşünceler insanı uzun süre bekletir.

Oysa gerçek çok daha basittir:

Kimse vazgeçilmez değildir.

Bir insanın hayatınızda önemli olması, sizin hayatınızın merkezine oturması gerektiği anlamına gelmez.

Değer vermek başka şeydir, kendini değersizleştirmek başka…

Sevmek başka şeydir, kendini unutmak başka…

Sadakat başka şeydir, karşılıksız bir bekleyiş içinde tükenmek başka…

Gidenin ardından değil, kalan değerin peşinden

Hayat, kaybettiklerimizin ardından yıllarca yas tutmak için değil, elimizde kalan değerleri fark etmek için de vardır.

Sizi gerçekten önemseyen insanlar vardır.

Mutluluğunuzla mutlu olan, başarınızla gurur duyan, düştüğünüzde elinizden tutan, zor gününüzde mazeret üretmeden yanınızda duran insanlar…

Asıl kıymet verilmesi gerekenler onlardır.

Çünkü gerçek dostluk, güzel günlerde yanınızda görünmek değil; herkes uzaklaşırken yanınızda kalabilmektir.

Bu nedenle insan bazen arkasına bakmadan yürümeyi öğrenmelidir.

Her kapıyı yeniden çalmak zorunda değildir.

Her sessizliğin nedenini araştırmak zorunda değildir.

Her insanın kendisini sevmesini beklemek zorunda değildir.

Ve en önemlisi, kendisini yok sayan birine kendisini kanıtlamak zorunda hiç değildir.

Bazen susmak en güçlü cevaptır

Hayatta her mücadeleye cevap vermek gerekmez.

Bazı insanlara verilecek en güçlü cevap, sessizliktir.

Çünkü tartışmak, açıklama yapmak, kendini anlatmaya çalışmak ve sürekli haklı olduğunu kanıtlamak bazen yalnızca insanı yorar.

Oysa bazı durumlarda yapılacak en doğru şey, bir adım geri çekilip hayatınıza devam etmektir.

Sizi görmeyene kendinizi göstermek için uğraşmayın.

Sizi duymayana sesinizi yükseltmeyin.

Sizi önemsemeyene kendinizi anlatmak için tükenmeyin.

Çünkü insanın en büyük gücü, gerektiğinde kendi yoluna devam edebilmesidir.

Son söz…

Hayat kısa.

Kimseyi kırmadan, kimseye haksızlık etmeden, fakat kendi değerinizi de unutmadan yaşamak gerekiyor.

Size değer verenin kıymetini bilin.

Yanınızda duranla yol yürüyün.

Zor gününüzde elinizi tutanı unutmayın.

Ama sizi sürekli yok sayan, küçümseyen, görmezden gelen ya da yalnızca ihtiyaç duyduğunda hatırlayan insanların hayatınızdaki yerini yeniden düşünün.

Çünkü insanın kendisine yapabileceği en büyük haksızlık, kendisini yok sayan birinin peşinde kendi değerini tüketmesidir.

Bazen bir insanı hayatınızdan çıkarmak kaybetmek değildir.

Bazen bu, kendinizi yeniden kazanmaktır.

Ve unutmayın:

Seni yok sayanı sen de yok say.

Kimse vazgeçilmez değildir.

Hayat, değer bilenlerle güzeldir.

Dilek Kiraz